In Binnenste Boven spelen zich nogal wat verwikkelingen, intriges en misverstanden af, ingrediënten voor een klucht die in dit geval toch boven dat genre uitstijgt. En in tegenstelling tot kluchten van bijvoorbeeld Georges Feydeau, is er géén deur in het toneelbeeld.
De bewoner, Roland probeert het huis te kopen van de eigenaar, een bijna failliete aannemer die Leslie heet. Roland denkt dat hij zijn vrouw Elizabeth een groot plezier zal doen met het huis. Maar Elizabeth is niet zo happy met haar huwelijk en betreurt dat zij haar balletcarrière heeft opgegeven. Ze zijn overigens pas drie en een halve maand getrouwd.
Voorts is er mark Elizabeth`s broer die met Kitty is verloofd (ook al niet zo`n succes); de al genoemde Leslie die bij voorkeur in een leren motorpak gehuld verschijnt en de jurist die de overdracht van het huis moet regelen. Een komische werking hebben de door elkaar lopende simultaanscènes in de drie ruimtes die eigenlijk boven elkaar liggen, maar in dit toneelbeeld (volgens Ayckbourn`s aanwijzingen) naast elkaar liggen.